Skuteczne leki na Helicobacter pylori – co pomaga uniknąć powikłań

Helicobacter pylori to spiralna bakteria, która zasiedla błonę śluzową żołądka i może wywoływać przewlekły stan zapalny. Zakażenie jest częste, ale wiele osób przez lata nie odczuwa dolegliwości. U innych pojawiają się ból lub pieczenie w górnej części brzucha, zgaga, nudności, wzdęcia, uczucie pełności albo nieprzyjemny smak w ustach. Nieleczona infekcja może prowadzić do choroby wrzodowej i zwiększać ryzyko raka żołądka, dlatego potwierdzone zakażenie warto omówić z lekarzem.

W leczeniu za najskuteczniejszy i często zalecany schemat pierwszego wyboru uznaje się terapię poczwórną z bizmutem. Łączy ona inhibitor pompy protonowej, na przykład omeprazol, bizmut, tetracyklinę i metronidazol. Kuracja trwa zwykle 10–14 dni, a skuteczność eradykacji w leczeniu pierwszego rzutu może przekraczać 90%. Ma to znaczenie, ponieważ oporność H. pylori na klarytromycynę jest w Polsce wysoka i według przytaczanych danych wynosi około 28–50%.

Każdy składnik terapii pełni inną funkcję: inhibitor pompy protonowej ogranicza wydzielanie kwasu żołądkowego, bizmut wspiera działanie antybiotyków, a tetracyklina i metronidazol zwalczają bakterie na różne sposoby. W niektórych schematach stosuje się przykładowo 120 mg bizmutu 4 razy na dobę, 500 mg tetracykliny 3–4 razy na dobę i 500 mg metronidazolu 3–4 razy na dobę. Inhibitor pompy protonowej przyjmuje się zwykle 2 razy dziennie. Lekarz ustala konkretne dawki i dobór preparatów, dlatego nie należy samodzielnie zmieniać dawkowania ani skracać kuracji.

Pełna kuracja i kontrolny test — klucz do pozbycia się zakażenia

Jedną z opcji jest Pylera, preparat złożony zawierający bizmut, tetracyklinę i metronidazol, który przyjmuje się razem z omeprazolem. Choć połączenie kilku substancji w jednym preparacie ułatwia organizację leczenia, kuracja nadal może wymagać zażywania wielu kapsułek w ciągu dnia. Pełne leczenie kosztuje niekiedy kilkaset złotych, zależnie od apteki i dostępności. Można też kupić składniki osobno — czasem taniej, lecz trzeba wtedy uważniej pilnować dawkowania. Niezależnie od wybranego wariantu należy przyjmować wszystkie leki przez czas zalecony przez lekarza.

Aktywne zakażenie najczęściej wykrywa się za pomocą testu oddechowego z mocznikiem znakowanym węglem C13 albo badania antygenu H. pylori w kale. Czułość obu metod może przekraczać 95%. Badanie serologiczne z krwi wykrywa przeciwciała, ale gorzej rozstrzyga, czy zakażenie nadal trwa. Przed testem oddechowym lub badaniem kału zwykle trzeba odstawić inhibitory pompy protonowej na 14 dni, a antybiotyki i bizmut na 4 tygodnie. Termin należy wcześniej uzgodnić z lekarzem. Skoro o tym mowa, sprawdź, jak odczytać wynik badania moczu. Skuteczność terapii sprawdza się nie wcześniej niż 4–6 tygodni po jej zakończeniu.

Podczas leczenia mogą wystąpić nudności, biegunka, ból brzucha lub metaliczny posmak w ustach. Objawy te najczęściej mijają, jednak nasilone dolegliwości, wysypkę czy trudności w oddychaniu trzeba niezwłocznie zgłosić lekarzowi. Wybrane szczepy probiotyczne, na przykład Lactobacillus lub Saccharomyces boulardii, mogą u części osób ograniczać dolegliwości związane z antybiotykami, ale nie zastępują eradykacji. Przyjmując Pylerę, należy też przestrzegać instrukcji dotyczących produktów mlecznych i napojów wzbogacanych wapniem, które mogą wpływać na przyjmowanie tetracykliny.

W trakcie kuracji warto wybierać lekkie posiłki i pić wodę. Jeśli nasilają objawy, należy ograniczyć alkohol, mocną kawę, ostre przyprawy oraz tłuste i smażone potrawy. Pomóc mogą mniejsze porcje, na przykład 5–6 posiłków dziennie, i odpowiednie nawodnienie — często około 1,5–2 litrów płynów, o ile lekarz nie zaleci inaczej. Dieta może złagodzić dyskomfort, ale nie usuwa bakterii. Czosnek, zielona herbata, kiełki brokuła i miód mogą być elementem jadłospisu, lecz nie zastąpią antybiotyków.

H. pylori przenosi się najczęściej drogą ustno-ustną, żołądkowo-ustną lub fekalno-ustną. Do zakażenia często dochodzi już w dzieciństwie, również w obrębie rodziny. Ryzyko infekcji mogą ograniczać proste nawyki: mycie rąk po skorzystaniu z toalety i przed jedzeniem, dokładne mycie warzyw oraz korzystanie z bezpiecznej wody. Po skutecznej eradykacji ponowne zakażenie w Polsce zdarza się stosunkowo rzadko — przytaczane dane szacują je na około 1% rocznie. Dlatego kluczowe są właściwe rozpoznanie, pełne i regularne przyjmowanie przepisanych leków oraz kontrolny test wykonany w odpowiednim terminie.

Jak leczyć Helicobacter pylori i ograniczać ryzyko powikłań

Poniższe kroki pomogą potwierdzić zakażenie, przejść terapię zgodnie z zaleceniami i sprawdzić, czy bakteria została usunięta. Jeśli zakażenie się potwierdzi, skonsultuj się z lekarzem — domowe sposoby ani sama zmiana diety nie zastąpią leczenia.

Potwierdź zakażenie odpowiednim badaniem. Lekarze najczęściej zlecają test oddechowy z mocznikiem lub badanie antygenu H. pylori w kale. W określonych sytuacjach mogą też zalecić gastroskopię i pobranie wycinków. Badanie krwi wykrywa przeciwciała, które mogą utrzymywać się po wyleczeniu, dlatego gorzej potwierdza aktywne zakażenie. Przed testem oddechowym lub badaniem kału zapytaj lekarza, czy odstawić leki mogące zafałszować wynik: zwykle inhibitory pompy protonowej na 2 tygodnie, a antybiotyki i bizmut na 4 tygodnie.
Przyjmuj pełną terapię zaleconą przez lekarza. Leczenie łączy leki hamujące wydzielanie kwasu żołądkowego z antybiotykami, a niekiedy również z bizmutem. W Polsce często stosuje się terapię poczwórną z bizmutem: inhibitor pompy protonowej, bizmut, tetracyklinę i metronidazol, zazwyczaj przez 10–14 dni. Lekarz dobiera schemat m.in. do wcześniejszego leczenia i oporności bakterii, dlatego nie zaczynaj antybiotyków na własną rękę ani nie zmieniaj dawek.
Nie pomijaj dawek i dokończ kurację. Stosuj leki zgodnie z rozpiską, nawet jeśli objawy ustąpią wcześniej. Nieregularne przyjmowanie lub przedwczesne przerwanie terapii zmniejsza szansę eradykacji i może sprzyjać oporności bakterii. Jeśli wystąpią działania niepożądane, skontaktuj się z lekarzem lub farmaceutą, zamiast samodzielnie odstawiać leki.
Sprawdź, czy leczenie zadziałało. Kontrolny test oddechowy lub badanie antygenu w kale wykonaj zwykle co najmniej 4 tygodnie po zakończeniu przyjmowania antybiotyków i bizmutu. Ustal też z lekarzem, kiedy przerwać stosowanie inhibitora pompy protonowej przed badaniem. Ustąpienie bólu lub zgagi nie potwierdza, że bakteria została usunięta.
Łagodź dolegliwości dietą, ale nie zastępuj nią leczenia. Wybieraj dobrze tolerowane posiłki; przy nasilonych objawach jedz mniejsze porcje w regularnych odstępach i sięgaj po potrawy gotowane, duszone lub pieczone. Ogranicz produkty nasilające dolegliwości — często alkohol, kawę, ostre przyprawy oraz tłuste i smażone dania. Probiotyki mogą u niektórych osób zmniejszyć działania niepożądane antybiotyków, lecz nie zastępują leków. Podczas przyjmowania Pylera przestrzegaj zaleceń dotyczących nabiału i wapnia, ponieważ mogą wpływać na działanie tetracykliny.
Ogranicz czynniki utrudniające leczenie i dbaj o higienę. Nie pal, ponieważ palenie może obniżać skuteczność eradykacji, i unikaj nadmiernego spożycia alkoholu. Myj ręce po skorzystaniu z toalety i przed jedzeniem, dokładnie myj warzywa i owoce oraz pij bezpieczną wodę. H. pylori może przenosić się między ludźmi m.in. drogą oralną i fekalno-oralną. Zakażenie często pojawia się w dzieciństwie i w obrębie rodziny.
Reaguj na objawy alarmowe. Pilnej konsultacji wymagają wymioty z krwią, czarne stolce, silny lub narastający ból brzucha, omdlenie, niewyjaśniona utrata masy ciała oraz utrzymujące się wymioty. Nieleczone zakażenie może prowadzić do choroby wrzodowej i krwawienia, a także zwiększać ryzyko raka żołądka. Dlatego nie odkładaj diagnostyki, jeśli pojawią się niepokojące objawy.

Helicobacter pylori — diagnostyka, tolerancja leczenia i profilaktyka
Obszar	Dane i szczegóły	Praktyczne wskazówki
Test oddechowy z mocznikiem	Nieinwazyjny test wykrywający aktywne zakażenie; czułość i swoistość mogą przekraczać 95% przy prawidłowym przygotowaniu.	Przed testem odstawić inhibitory pompy protonowej (IPP) na 14 dni, a antybiotyki i bizmut na 4 tygodnie — zgodnie z zaleceniem lekarza lub laboratorium.
Test antygenowy w kale	Nieinwazyjna metoda wykrywania aktywnego zakażenia; czułość przekracza 95% w przypadku testów wysokiej jakości.	Może służyć zarówno do rozpoznania, jak i kontroli skuteczności leczenia. Obowiązują takie same przerwy w przyjmowaniu IPP, antybiotyków i bizmutu jak przed testem oddechowym.
Badanie serologiczne z krwi	Wykrywa przeciwciała IgG, które mogą utrzymywać się po wyleczeniu; nie zawsze odróżnia zakażenie aktywne od przebytego.	Nie jest zalecane do potwierdzania eradykacji. Wynik należy interpretować z lekarzem; dobór testu zależy od sytuacji klinicznej.
Kontrola po leczeniu	Badanie potwierdzające eradykację wykonuje się co najmniej 4 tygodnie po zakończeniu antybiotykoterapii; często zaleca się odstęp 4–6 tygodni.	Do kontroli wykorzystuje się test oddechowy lub antygenowy w kale. Nie należy opierać potwierdzenia wyleczenia wyłącznie na ustąpieniu objawów.
Możliwe działania niepożądane	Podczas wielolekowej kuracji mogą wystąpić nudności, biegunka, bóle brzucha, metaliczny posmak lub zmiana rytmu wypróżnień; zwykle są przejściowe.	Przyjmować leki dokładnie według rozpiski i ukończyć pełny kurs. Nie zmniejszać dawek ani nie odstawiać antybiotyków samodzielnie.
Łagodzenie dolegliwości	Probiotyki mogą zmniejszać ryzyko biegunki i innych objawów jelitowych u części pacjentów; skuteczność zależy m.in. od szczepu i preparatu.	Dobór probiotyku warto omówić z lekarzem lub farmaceutą. Pilnego kontaktu medycznego wymagają m.in. duszność, obrzęk twarzy, wysypka uogólniona, krwawa biegunka lub silny ból brzucha.
Dieta w trakcie terapii	Nie ma jednej diety, która usuwa H. pylori; jadłospis może jednak łagodzić indywidualne objawy. Często lepiej tolerowane są mniejsze, regularne posiłki.	Ograniczyć produkty, które nasilają dolegliwości — u części osób są to potrawy tłuste, smażone, ostre, alkohol lub mocna kawa. Nie ma potrzeby eliminowania całych grup produktów bez wskazań.
Pylera i produkty mleczne	Tetracyklina, obecna w Pylerze, może wiązać się z wapniem i innymi jonami metali, co ogranicza jej wchłanianie.	Stosować się do ulotki i zaleceń lekarza dotyczących odstępu między dawką a mlekiem, nabiałem oraz preparatami wapnia, żelaza lub magnezu. Nie zmieniać samodzielnie schematu dawkowania.
Nawodnienie	Nie ma jednej obowiązującej ilości płynów dla wszystkich; zapotrzebowanie zależy m.in. od masy ciała, temperatury i stanu zdrowia.	Pić regularnie, o ile lekarz nie zalecił ograniczenia płynów. Przy wymiotach lub biegunce zwrócić uwagę na oznaki odwodnienia, takie jak mała ilość moczu, suchość w ustach czy zawroty głowy.
Higiena rąk i żywności	H. pylori może szerzyć się drogą oralno-oralną, gastro-oralną i fekalno-oralną; znaczenie mają bliski kontakt oraz zanieczyszczona woda lub żywność.	Myć ręce po skorzystaniu z toalety i przed przygotowaniem lub jedzeniem posiłku; dokładnie myć warzywa i owoce oraz korzystać z bezpiecznej wody.
Ograniczanie transmisji w domu	Zakażenie często nabywane jest w dzieciństwie i może dotyczyć kilku osób w rodzinie; codzienne dzielenie się jedzeniem nie zastępuje oceny indywidualnego ryzyka przez lekarza.	Nie dzielić się szczoteczkami do zębów. W czasie wymiotów zachować staranną higienę, bezpiecznie sprzątać zabrudzenia i myć ręce. Badania domowników omawiać z lekarzem.
Palenie i alkohol	Palenie może pogarszać gojenie błony śluzowej i obniżać szanse powodzenia leczenia; alkohol może nasilać dolegliwości oraz wchodzić w interakcje z niektórymi lekami, w tym metronidazolem.	Nie palić w czasie terapii; kwestię alkoholu sprawdzić w ulotce i omówić z lekarzem lub farmaceutą. Przy metronidazolu przestrzegać zaleceń dotyczących unikania alkoholu w trakcie kuracji i po jej zakończeniu.
Objawy alarmowe	Wymioty z krwią, smoliste stolce, omdlenie, nasilający się ból brzucha, trudności w połykaniu lub niezamierzona utrata masy ciała wymagają pilnej oceny medycznej.	Nie czekać na planową kontrolę ani wynik testu — skontaktować się pilnie z lekarzem lub pomocą doraźną.

Badania oddechowe i antygenowe pomagają potwierdzić zakażenie

Gdy odczuwam ból lub pieczenie w górnej części brzucha, wzdęcia, nudności albo szybką sytość, nie zgaduję przyczyny. Takie objawy może wywołać zakażenie Helicobacter pylori, choć czasem przebiega ono bez wyraźnych sygnałów. Jednym z najdokładniejszych sposobów wykrywania aktywnej infekcji jest test oddechowy z mocznikiem znakowanym węglem C¹³. Wypijam przygotowany płyn, a potem oddaję próbkę wydychanego powietrza. Jeśli bakteria rozkłada mocznik, badanie wykrywa powstały dwutlenek węgla.

Wygodną alternatywą jest test antygenowy z kału. Wykrywa składniki bakterii, a podobnie jak test oddechowy, pomaga rozpoznać aktywne zakażenie i sprawdzić skuteczność leczenia. Skoro zgłębiasz tę tematykę to Sprawdź, jakie leki pomagają w leczeniu grzybicy organizmu. Czułość obu metod może przekraczać 95%, jednak na wynik wpływają niektóre leki. Dlatego lekarz może zalecić odstawienie inhibitorów pompy protonowej na dwa tygodnie, a antybiotyków i bizmutu — na cztery tygodnie przed badaniem. Kontrolę po terapii wykonuje się zwykle po co najmniej czterech–sześciu tygodniach.

Krew nie daje pewności — kluczowe jest potwierdzenie obecności bakterii

Badanie przeciwciał z krwi nie daje równie pewnej odpowiedzi, ponieważ przeciwciała mogą utrzymywać się po przebytej infekcji. Natomiast test oddechowy i antygenowy pokazują, czy bakteria jest obecna w organizmie w chwili badania. Krwawienie z wrzodu może jednak spowodować fałszywie ujemny wynik testu oddechowego lub kałowego, dlatego termin i metodę warto uzgodnić z lekarzem. Skoro jesteśmy w temacie, sprawdź, co oznaczają monocyty i kiedy skonsultować wynik. Przy nasilonym bólu, wymiotach z krwią albo czarnym stolcu nie zwlekam z konsultacją.

Dodatni wynik nie jest powodem do paniki, ale warto omówić go ze specjalistą i ustalić dalsze postępowanie. H. pylori może wywoływać przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka, a nieleczone zakażenie zwiększa ryzyko choroby wrzodowej. Po rozpoznaniu stosuję się więc do zaleceń dotyczących leczenia, a następnie potwierdzam jego skuteczność odpowiednim testem. Dzięki temu nie polegam wyłącznie na samopoczuciu, które może się poprawić, zanim bakteria zostanie całkowicie usunięta.

Wskazówka: przed testem oddechowym lub antygenowym nie odstawiaj samodzielnie leków — zapytaj lekarza, ponieważ odpowiednia przerwa w ich stosowaniu pomaga ograniczyć ryzyko fałszywie ujemnego wyniku.

Działania niepożądane po antybiotykoterapii i sposoby ich łagodzenia

Poniżej opisujemy częste działania niepożądane, które mogą wystąpić w trakcie lub po antybiotykoterapii, oraz sposoby łagodzenia dolegliwości. Ich nasilenie zależy od przyjmowanego leku, dlatego nie odstawiaj antybiotyku ani nie zmieniaj jego dawkowania bez konsultacji z lekarzem.

Nudności i bóle brzucha. Jedz niewielkie, lekkostrawne posiłki i regularnie pij wodę. Przyjmuj lek z jedzeniem tylko wtedy, gdy pozwala na to ulotka lub zalecił tak lekarz — niektóre antybiotyki trzeba przyjmować na czczo albo w określonym odstępie od posiłku.
Biegunka i zaburzenia mikrobioty jelitowej. Uzupełniaj płyny, a przy nasilonej biegunce rozważ doustny płyn nawadniający. Probiotyk może złagodzić dolegliwości, jednak jego wybór i porę przyjmowania omów z farmaceutą lub lekarzem — często zaleca się odstęp między probiotykiem a antybiotykiem. Nie zażywaj leków hamujących biegunkę bez konsultacji, zwłaszcza jeśli masz gorączkę lub krew w stolcu.
Metaliczny lub nieprzyjemny smak w ustach. Niektóre antybiotyki, między innymi metronidazol, mogą powodować taki objaw. Często pomaga popijanie wody, delikatna higiena jamy ustnej i ssanie bezcukrowych pastylek. Jeśli smak długo utrzymuje się po kuracji lub bardzo Ci przeszkadza, skontaktuj się z lekarzem.
Wzdęcia i uczucie pełności. Jedz wolniej i wybieraj mniejsze porcje. Czasowo ogranicz produkty, które wyraźnie nasilają objawy. Lekkostrawna dieta może poprawić komfort, ale nie eliminuj wielu produktów, jeśli nie wywołują dolegliwości.
Nasilenie zgagi lub refluksu. Wybieraj mniejsze posiłki, nie jedz tuż przed snem i ogranicz alkohol, tłuste potrawy oraz produkty, które wywołują u Ciebie zgagę. Jeśli objawy są silne lub utrzymują się po zakończeniu leczenia, skonsultuj się z lekarzem.
Reakcja alergiczna — wymaga pilnej oceny. Wysypka, obrzęk twarzy lub języka, duszność albo uczucie omdlewania mogą wskazywać na poważną alergię. Natychmiast poszukaj pomocy medycznej i nie przyjmuj kolejnej dawki, zanim uzyskasz pilną poradę.
Objawy alarmowe lub długo utrzymujące się dolegliwości. Pilnie skontaktuj się z lekarzem, jeśli wystąpi krwawa biegunka, czarne stolce, krwawe wymioty, silny ból brzucha, wysoka gorączka lub oznaki odwodnienia. Zgłoś lekarzowi także łagodne objawy, które nie ustępują po zakończeniu kuracji.

Dieta i higiena wspierają leczenie oraz ograniczają ryzyko zakażenia

Ta lista obejmuje składniki lekkostrawnych posiłków, które mogą poprawić komfort żołądka podczas leczenia zakażenia Helicobacter pylori. Dieta nie zastępuje leków zaleconych przez lekarza. Ponadto, przyjmując Pylerę, stosuj się do zaleceń dotyczących unikania nabiału i produktów wzbogaconych w wapń.

jasne pieczywo;
biały ryż i drobne kasze, np. mannę, kaszę jaglaną lub kuskus;
chude mięso drobiowe;
warzywa, które dobrze nadają się do gotowania, np. marchew, cukinię lub ziemniaki;
wodę niegazowaną; możesz też zaparzyć słabą herbatę;
naturalny jogurt lub kefir — tylko jeśli nie kolidują z przyjmowanymi lekami. Podczas kuracji Pylerą nie jedz tych produktów bez konsultacji z lekarzem lub farmaceutą.

Aby przygotować łagodny posiłek, ograniczyć podrażnienia żołądka i zadbać o higienę żywności, wykonaj poniższe kroki. Dobierz produkty do własnej tolerancji i zaleceń lekarza.

Oczyść i przygotuj produkty. Przed gotowaniem umyj ręce, a warzywa i owoce dokładnie opłucz pod bieżącą, bezpieczną wodą. Trzymaj surowe mięso z dala od gotowych produktów oraz używaj czystych naczyń i przyborów.
Ugotuj składniki do miękkości. Ryż lub kaszę ugotuj w wodzie. Warzywa obierz, jeśli ich skórka nasila dolegliwości, a następnie ugotuj w wodzie albo na parze. Drób ugotuj osobno, aż będzie w pełni miękki; nie jedz go na surowo ani niedogotowanego.
Połącz składniki bez smażenia. Podaj mięso z ryżem lub kaszą oraz miękkimi warzywami. Zamiast obsmażać składniki lub dodawać ciężkie, tłuste dodatki, wybierz łagodne przyprawy.
Jedz małe porcje i obserwuj tolerancję. Rozłóż jedzenie na mniejsze, regularne posiłki. Jeśli nasilają objawy, ogranicz alkohol, mocną kawę oraz ostre, smażone, bardzo gorące lub bardzo zimne potrawy. Pij wodę niegazowaną w ciągu dnia. Zwykle zaleca się 1,5–2 litry płynów, chyba że lekarz zaleci inaczej.
Dbaj o higienę także po posiłku. Myj ręce po skorzystaniu z toalety i przed jedzeniem. Nie używaj wspólnych sztućców ani naczyń do próbowania potraw. Takie zasady pomagają ograniczyć ryzyko przenoszenia bakterii, ale ani dieta, ani higiena nie zastępują diagnostyki i eradykacji zaleconej przez lekarza.

FAQ - Najczęstsze pytania

Jaki schemat leczenia Helicobacter pylori jest często zalecany jako pierwszy wybór?

Często stosuje się terapię poczwórną z bizmutem, która łączy inhibitor pompy protonowej, bizmut, tetracyklinę i metronidazol. Kuracja trwa zwykle 10–14 dni, a konkretne leki i dawki ustala lekarz.

Dlaczego nie należy samodzielnie przerywać ani zmieniać kuracji?

Nieregularne przyjmowanie leków lub przedwczesne zakończenie terapii zmniejsza szansę usunięcia bakterii i może sprzyjać oporności na antybiotyki. W razie działań niepożądanych należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą, zamiast odstawiać leki na własną rękę.

Jakie badania pomagają wykryć aktywne zakażenie Helicobacter pylori?

Najczęściej wykorzystuje się test oddechowy z mocznikiem lub badanie antygenu bakterii w kale. Badanie krwi wykrywa przeciwciała, które mogą utrzymywać się także po wyleczeniu, dlatego gorzej potwierdza aktywne zakażenie.

Kiedy należy wykonać kontrolny test po leczeniu?

Skuteczność terapii sprawdza się zwykle po 4–6 tygodniach od jej zakończenia, za pomocą testu oddechowego lub badania antygenu w kale. Ustąpienie objawów samo w sobie nie potwierdza, że bakteria została usunięta.

Czy dieta lub probiotyki mogą zastąpić leki na Helicobacter pylori?

Nie — dieta może łagodzić dolegliwości, a wybrane probiotyki mogą u części osób ograniczać skutki uboczne antybiotyków, ale nie usuwają bakterii. Eradykacja wymaga pełnej kuracji lekami zaleconymi przez lekarza.